کم رویی و راه های عملی و تست شده برای درمان کم رویی و رفع خجولی

25 دیدگاه

به گفتگوی ما بپیوندید و دیدگاه خود را با ما در میان بگذارید.

• نکته جالبی که توی مقاله اشاره کردی، همون فرار از نگاه مستقیم به چهره دیگرانه. به نظرم میشه این رو خیلی ساده تمرین کرد. مثلاً من اولش سعی کردم وقتی با کسی حرف می‌زنم، به جای چشم‌هاش، به ناحیه بین ابرو یا پیشانی نگاه کنم. بعد از چند هفته، راحت‌تر تونستم تماس چشمی مستقیم برقرار کنم بدون اینکه مضطرب بشم.

  پاسخ

• یادم میاد یه بار توی جلسه کاری می‌خواستم نظرمو بگم، ولی انقدر خجالت کشیدم که صدایم لرزید و همه نگاهم کردن! واقعاً کمرویی آدم رو از استعدادهاش دور می‌کنه. ممنون از مقاله خوبتون، راهکارهای عملیش خیلی به درد می‌خوره.

  پاسخ

• یادمه سر کلاس دانشگاه استاد یه سوال پرسید که جوابشو دقیق بلد بودم، ولی همون حس دست‌پاچگی و ترس از نگاه بقیه اومد سراغم. نتیجه این شد که سکوت کردم و یه دانشجوی دیگه جواب داد و تحسین شد. واقعا همونجاست که آدم میفهمه کمرویی چقدر ضرر میده و باید یه فکری به حالش کرد.

  پاسخ

• ممنون از مقاله خوبتون، واقعاً برای کمرویی من انگیزه‌بخش بود.

  پاسخ

• واقعا مقاله مفیدی بود، مخصوصا قسمت ویژگی‌های افراد کم‌رو خیلی به چشمم اومد. یه سوال برام پیش اومد: توی بخش «آنها دوستان صمیمی و نزدیک ندارند» نوشته بودید، ولی من خودم دیدم بعضی آدم‌هایی که توی جمع‌های بزرگ خیلی کم‌رو و ساکتن، با دوستای صمیمی‌شون خیلی راحت و بی‌خود هستن و کلی حرف می‌زنن. به نظرتون این ویژگی همیشه درسته یا کم‌رویی می‌تونه فقط مخصوص موقعیت‌های ناآشنا باشه و اگه کسی توی رابطه با دوستای نزدیکش راحته، بازم باید درمان بشه؟ ممنون میشم اگه در این مورد بیشتر توضیح بدید.

  پاسخ

• مقاله خوبیه ولی واقعیتش اینه که خیلی از تکنیک‌هایی که می‌گه سر کلاس یا تو خونه راحت به نظر می‌رسن، ولی وقتی موقعیت واقعی پیش میاد اونقدر استرس می‌گیری که یادت میره چیکار می‌خواستی بکنی. کاش بیشتر درباره این صحبت می‌کرد که وسط جمع و وقتی دلشوره می‌گیری، چطور بتونی خودتو کنترل کنی.

  پاسخ

• واقعاً ممنون از این مقاله پرمحتوا 😍 من از بچگی خجالتی بودم و همیشه فکر می‌کردم این یه عیب غیرقابل حله. اما وقتی این بخش رو خوندم که کمروها استعداد دارن ولی نمی‌تونن ازشون استفاده کنن، کلی انگیزه گرفتم که این مشکل رو جدی‌تر پیگیری کنم. مخصوصاً اون ویژگی‌هایی که گفتین (مثل ترس از نگاه کردن مستقیم یا لرزیدن صدا) دقیقاً همون چیزیه که خودم تجربه می‌کنم. واقعاً راهکارهای عملی که توی ادامه مقاله دادین بهم امیدواری داد که می‌تونم تغییر کنم. بسیار ممنون از وبسایت بازتاب بابت این مطلب ارزشمند 🙏

  پاسخ

• مطلب خوبی بود و واقعا کم‌رویی رو خیلی دقیق توضیح داده بود. اما یه سوالی که برام پیش اومد اینه که توی بخش راه‌های عملی، بیشتر تمرکز روی تکنیک‌های ذهنی و تغییر نگرش بود، اما خب خیلی از ماها وقتی موقعیت واقعی پیش میاد، دست و پامون رو گم می‌کنیم و یادمون میره که باید چیکار کنیم. من خودم چند بار سعی کردم تمرینای مقاله رو انجام بدم، مخصوصا همون قسمتش که میگه جلوی آینه حرف بزنید یا توی جمع های کوچیک شروع کنید، ولی بازم وقتی میرم توی یه جمع جدید، دلم میریزه و هیچی یادم نمیاد. به نظرتون یه راهکار عملی تر برای لحظه ای که واقعا استرس میگیریم چی میتونه باشه؟ مثلا یه نفس عمیق یا یه تکنیک فوری که بتونیم تو همون لحظه انجام بدیم.

  پاسخ

• واقعا این مقاله رو دوست داشتم. من خودم تا چند سال پیش دقیقا همین مشکل رو داشتم. یادم میاد سر کلاس دانشگاه استاد ازم یه سوال ساده پرسید، با اینکه جواب رو بلد بودم، یهو صورتم مثل چغندر قرمز شد، صدایم لرزید و ته دلم گفتم کاش زمین دهن باز کنه و قورتیم بده. بعدش تازه توی ذهنم به خودم گفتم چرا ناراحت شدم؟ مشکل از استاد نبود، از اون ترس و کمرویی بود که همیشه مثل یه دیوار جلوم بود. تازه وقتی مقاله رو خوندم فهمیدم که آدمای کمرو چقدر استعداد دارن ولی نمیذارن دیده بشه. مرسی از این متن عالی.

  پاسخ

• واقعا ممنون از این مقاله عالی 🙏 من خودم از بچگی خجالتی بودم و همون علائمی که گفتید مثل نگاه نکردن تو چشم بقیه و لرزش صدا رو دقیقاً داشتم. این نکته که کمروها استعدادهای پنهانی دارن ولی نمیتونن بروزشون بدن خیلی بهم حال داد، چون همیشه فکر میکردم مشکل از خودمه. خوندن این مطلب کلی بهم انگیزه داد که برای درمانش قدم بردارم و مطمئنم با این راهکارهای عملی بالاخره میتونم راحتتر با مردم ارتباط بگیرم. دمتون گرم، واقعاً به درد کسایی مثل من میخوره 💪

  پاسخ

• متن مقاله رو خوندم، نکات خوبی داشت مخصوصاً درباره ویژگی‌های افراد کم‌رو. ولی کاش بیشتر به این می‌پرداختید که چطور میشه توی زندگی روزمره این راهکارها رو عملی کرد، چون خیلی وقتا دونستن تئوری چیزها یه چیزه و اجراشون توی جمع یه چیز دیگه‌ست.

  پاسخ

• یادم میاد ترم اول دانشگاه یه ارائه داشتم، از استرس و کم رویی اونقدر دست و پام می لرزید که استاد فکر کرد مریضم! کاش اون موقع این مقاله رو خونده بودم که بدونم کمرویی فقط خجالت نیست، یه مشکل ریشه‌ایِ که جلوی استعدادهامونو میگیره.

  پاسخ

• مطلب خیلی خوبی بود، مخصوصا اون بخش خصوصیات افراد کم‌رو رو که لیست کرده بود خیلی دقیق بود. راستش من خودم یه سوال برام پیش اومد: توی مقاله گفتید که افراد کم‌رو “به راحتی خواسته های دیگران را اجابت می کنند”. این رفتار دقیقا از کجا ناشی میشه؟ یعنی واقعا راضی هستن و می‌خوان کمک کنن، یا فقط از ترس این که طرف مقابل ناراحت نشه و بحث پیش نیاد، همه چی رو قبول می‌کنن؟ چون من فکر می‌کنم تفاوت زیادی بین یه آدم مهربون و یه آدم کم‌رو که از نه گفتن می‌ترسه وجود داره، و درمان هم باید بر اساس همین تفاوت باشه. اگه کسی بتونه اینو توضیح بده ممنون می‌شم.

  پاسخ

• دقیقا دیشب داشتم به این فکر می‌کردم که چقدر این مطلب به دوران مدرسه و حتی الان تو محیط کارم برمیگرده. یادم میاد تو جلسه‌ای که تیم‌مون می‌خواست یه پروژه جدید رو شروع کنه، من کلی ایده تو ذهنم بود ولی همون لحظه‌ای که می‌خواستم حرف بزنم، قلبم تند می‌زد و صدام می‌لرزید. به جای اینکه مخالفت یا نظرم رو بگم، فقط سکوت کردم و رفتم کنار، دقیقا همونطوری که تو مقاله گفتید که آدم کمرو از حقوقش دفاع نمی‌کنه. بدتر از همه اینکه بعدش کلی از خودم عصبانی بودم که چرا استعداد و ایده‌هام رو خراب کردم و گذاشتم دیگران تصمیم بگیرن. این متن واقعا به من جرات داد که قدم اول رو برای تغییر بردارم و حداقل دیگه جلوی آینه تمرین کنم تا با اعتماد به نفس بیشتری حرف بزنم، چون از بقیه چیزی کم ندارم فقط خجالت الکی اجازه نمیده خود واقعیم رو نشون بدم.

  پاسخ

• واقعا مقاله کامل و مفیدی بود. من خودم یه مدت با کم‌رویی شدید دست و پنجه نرم میکردم و نکات خوبی توش دیدم. فقط یه پیشنهاد دارم: کاش یه بخش هم به تمرین‌های روزانه و خیلی ساده مثل “سلام کردن به غریبه‌ها” یا “خودت رو تو موقعیت‌های کوچیک تست کن” اضافه میکردین. چون خیلی از ما آدما از قدم‌های بزرگ می‌ترسیم، اما اگه یواش یواش و تو موقعیت‌های بی‌خطر تمرین کنیم، کم‌رویی خیلی بهتر از بین میره. مثلا من اولش حتی تو نانوایی نمی‌تونستم سفارش بدم، ولی با همین کارهای کوچیک الان اوضاع خیلی بهتر شده. ممنون از وقتی که گذاشتین.

  پاسخ

• واقعاً مرسی از این مقاله عالی! من سال‌هاست با کم‌رویی دست و پنجه نرم می‌کنم و خیلی از ویژگی‌هایی که گفتید دقیقاً توی خودم می‌بینم. مخصوصاً اینکه همش از نگاه کردن مستقیم فرار می‌کنم یا صدام موقع صحبت می‌لرزه. این مقاله بهم انگیزه داد که جدی‌تر پیگیر درمان باشم و دیگه نذارم این مشکل جلوی استعدادهام رو بگیره. دمتون گرم بابت این همه توضیح کاربردی و راهکار عملی که دادین، واقعاً حس کردم تنها نیستم و میشه تغییر کرد.

  پاسخ

• این مقاله یادم انداخت تو جلسه کاری همیشه خجالت می‌کشیدم حرف بزنم.

  پاسخ

• ممنون از مقاله خوبتون🌸 واقعاً خوندنش کلی انگیزه داد که کم‌رویی رو جدی بگیرم و درمانش کنم. مخصوصاً اینکه فهمیدم این مشکل قابل حله، خیلی خیالم راحت شد.

  پاسخ

• دیروز توی ناهارخوری شرکت، یکی از همکارا سوالی پرسید که جوابش رو میدونستم ولی بازم ترجیح دادم سکوت کنم و نگاه نکنم. تازه الان فهمیدم این همون کمرویی بود که مقاله میگه. عالی بود.

  پاسخ

• تیکه زود گریه میکنن رو خوب اومدین انگار داشتین منو توصیف میکردین ولی راههای عملیش که میگین حرفش راحته عملش واقعا سخته 🙂

  پاسخ

• وای چقدر به موقع بود این متن دقیقا امروز داشتم به این فکر میکردم بعد اون گندی که تو مصاحبه کاری زدم بخاطر همین خجالتی بودنم هیچی نتونستم بگم و رد شدم چجوری دوباره از صفر شروع کنم
  اون تیکه که گفتین اگه سینه سپر کنی و سرتو بالا بگیری مغز گول میخوره و صدات ناخوداگاه بلندتر میشه واقعا برگام ریخت نمیدونستم انقدر ساده است
  میخوام از امشب همون تجسم کردن خودم پشت میکروفون رو تمرین کنم ببینم واقعا موقع تصور هم عرق میکنم یا نه شاید بالاخره درست شه

  پاسخ

• قسمت تجسم کردن خودت از بیرون پشت میکروفون ایده جالبیه ولی واقعا همون تجسمش هم آدم عرق میکنه چه برسه بخوای بری تو واقعیت 😅 من کنارش یه کار دیگه کردم هر روز سعی کردم با یکی دو نفر غریبه مثلا تو صف نونوایی یه حرف کوچیک بزنم اولش افتضاح بود ولی کم کم یکم ترسم ریخت

  پاسخ

• واسه کنکور دارم میخونم ولی تو رفع اشکال هیچوقت جرات نمیکنم دست بلند کنم سوال بپرسم. همین تمرین تعارف کردن میوه تو مهمونی که نوشتین انگار دقیقا واسه منه

  پاسخ

• من فریلنسرم و از صبح تا شب انقدر سرم شلوغه که دیگه جونی برام نمیمونه بخوام رو خودم کار کنم
  ولی همین تیکه که گفتید مدام تو ذهن میچرخه نکنه حرفام به دل نشینه دقیقا مشکل منه، قبل هر تماس با کارفرما هزار تا سناریو میسازم که نکنه خراب کنم
  اینکه میگید تلقین رو برعکس کنید و هی بخودم بگم نه درست میشه، واقعا با روزی چند دقیقه جواب میده؟ چون با این روزمرگی و خستگی نمیدونم میشه مداوم انجامش داد یا نه 😅

  پاسخ

• اون قسمت که گفتید کمروها تو جمع هی با لباس و مو و ناخنشون بازی میکنن یا تو مهمونی الکی با گوشی ور میرن دقیقا خود منم ولی خب دونستنش چه فایده ای داره؟ من کلا هر روش علمی که میبینم رو خودم تست میکنم بارها سعی کردم دستامو کنترل کنم و به زور ثابت نگه دارم ولی استرسه همونجاست فقط به جای بازی با موهام دستمو مشت میکنم. نمیدونم واقعا فهمیدن اینکه اینا از کمروییه باعث میشه درست بشه بنظرم یه راه عملی تر لازمه

  پاسخ